Gestrande liefdes by anoniem

De liefde
Er werd mij gevraagd of ik wat wilde vertellen over gestrande liefdes dus kom ik automatisch uit bij mijn exen. Nu zijn mijn exen niet oninteressant maar wat mij meer bezig houdt is de liefde. Mijn eerste liefde. Grappig is dat ik niet wist wat echte liefde was. Ik had een beeld en dat strookte niet met mijn gevoelens.
Ik was 14 en zat in de tweede klas van het VMBO. Een relatie was iets tussen een man en een vrouw. Helder. Daar draaide de maatschappij op. Aangezien ik toch al een buitenbeentje was wilde ik het liefst normaal zijn. Ik moest een vriendje hebben want dan was ik normaal. Eindelijk.

Ik was stil in de klas. Vrienden had ik amper en ik verstopte me het liefst achter een boek, de rug van een ander of mijn lange haar. Ik was er niet. Ik bestond niet. Ik wilde niet meer bestaan. Maar Zij zag me. Zij met haar mooie stem, haar lange haar en prachtige blauwe ogen die mij geruststelden bij elke blik in mijn richting.

Zij was mijn docente Frans. Ik kon geen woord Frans en de bijlessen die ze me aanbood waren een genot. Ik wilde bij haar zijn. Ik wilde met haar zijn. 22 lentes jong was ze, maar in mijn ogen zo wereldwijs en vertrouwd. Een orakel bijna. Zij was voor mij wat mensen beschrijven als ze bijna dood gaan. Het licht aan het einde van de tunnel.

Toen iemand mij confronteerde met mijn obsessie voor mijn docente kon ik alleen maar ontkennen. “Niet, ik ben niet verliefd op haar! Ik ben toch niet lesbisch!?”. Dacht ik. Ik wilde gewoon graag bij haar zijn. Liefde was anders. Dat had ik met jongens. Sowieso waren mijn ouders niet gek op lesbiennes en wel op mij dus ik was hetero.

Toen ik 17 was had ik mijn VMBO-TL diploma op zak. Het was ook de tijd dat ik The L word ontdekte. Bij het zien van de liefde tussen twee vrouwen viel bij mij het kwartje. Dat gevoel wat zij beschreven was wat ik met mijn docente had. Ik snapte ineens waarom ik niet met jongens wilde zoenen en andere meiden wel. Mijn docente was mijn eerste echte liefde, en tot de dag van vandaag ben ik haar nog niet vergeten.

geschreven door anoniem.

Om te reageren klik hier