6-10-2010

Nooit genoeg

Ik ben een soort Rupsje Nooitgenoeg. Als ik iets heb, wil ik na een tijdje toch weer groter, beter, sterker en mooier. Dit schijnt een mannentrekje te zijn (sorry heren, maar dat hoor ik van mijn heterovriendinnen). Ik vrees toch echt dat ik in een toekomstige relatie “het mannetje” moet zijn voor de onwetende buitenwereld. Hoewel die relatie ook niet lang gaat duren als ik ook daar mijn ‘Rupsje Nooitgenoeg praktijken’ op los ga laten. Ik ben wel trouw hoor, maar iemand moet me blijven boeien en verrassen.  En ik besef me maar al te goed dat dat niet altijd even makkelijk is. In dit geval doel ik niet op materiële dingen, eten of relaties. Voor mij is enkel uit de kast komen niet genoeg. Het is nu precies vijf jaar geleden dat ik mijn ouders en vrienden vertelde over mijn geaardheid. Om maar gelijk van het gezeik af te zijn heb ik het toen ook maar gelijk aan de grote klok gehangen. Ik ging nog net niet met een megafoon de straten door om het hele dorp op de hoogte te brengen van mijn seksuele voorkeur. Overdreven misschien, maar ik heb er nooit gezeik mee gehad. Ik heb met die actie het roddelcircuit doorbroken en daar ben ik blij om.

Als ik nieuwe mensen ontmoet en ze vragen of ik een vriendje heb schroom ik ook niet om te zeggen dat dat ook niet gaat gebeuren. Het maakt me niet uit of ik die mensen later weer tegen zal komen of niet. Ik wil normaal zijn en dat kan alleen door taboes te doorbreken en niet bang te zijn voor reacties van mensen als ze horen dat ik niet “gewoon hetero” ben. Toch ben ik de laatste tijd geneigd om wat voorzichtiger te zijn, hoewel dat heel erg tegen mijn principes in gaat. Zodra geloof om de hoek komt kijken vind ik het toch een beetje link worden.

Geloven in de ‘light’ versie vind ik niet eng. Ik snap weinig van het geloof maar ik vind het prima dat andere mensen zich er met hart en ziel op storten. Het zijn de orthodoxen die ik eng vind! Een vader die zijn zoon niet meer wil zien omdat hij homo is, of een vrouw die doodgezwegen wordt door de gemeenschap omdat ze verliefd is op een andere vrouw. Vreselijk naar! Naastenliefde was het toch? Als ik een kennis van mij moet geloven, staat er helemaal niet zwart op wit in de Bijbel dat homoseksualiteit niet mag. De liefde tussen twee vrouwen werd volgens haar sowieso niet verboden. Over mannen werd er schande over gesproken. Maar ja, we hebben het dan wel over ruim 2000 jaar geleden!

Ik ben als Rupsje Nooitgenoeg. Ik ben uit de kast maar het liefste zou ik midden in een bijeenkomst van orthodox gelovigen schreeuwen dat ik er wel mag zijn. De Homomeppers zou ik het liefst dicht bij me willen hebben. Als echte vrienden. Daarna zou ik ze vertellen wie ik ben. Ik heb Goed maar wil Beter. Niet eens voor mezelf, of misschien een beetje. Voor diegene die, om de liefde voor iemand van het zelfde geslacht , geslagen of juist genegeerd wordt. Helaas zijn mensen die vast zitten in het geloof  minder snel te veranderen dan de homoseksuelen die het niet meer mogen zijn. En als ze pech hebben gaat  hun liefde ze nog jaren lang achtervolgen. Misschien wel tot de dood. Want als het bij geloven gaat om straffen, is het nooit genoeg.

Met liefde,
Margriet

“Voor geloof hoef je niet bang te zijn. Voor mensen moet je bang zijn. Geloof maakt goede mensen beter en slechte mensen slechter” Uit Hete Vrede van Claudia de Breij

11-06-2010

Voor haar

Haar verschijning een streling voor het oog. Haar stem een lust voor het oor. Haar uitstraling verwarmt de kilste winternacht. Haar blik kijkt dwars door je ziel. Ze is een tot leven gekomen sprookje. Het mooiste gedicht in gekalligrafeerde letters.
Zij lest mijn dorst. Zij stilt mijn honger. Haar warme omhelzing verwarmt mijn ijskoude hart. Haar zoete woorden als honing door mijn kapot geschreeuwde keel.
Elke beweging een blijk van rust met een vleugje elegantie. Zij sust de chaos in mijn hoofd.

Soms kom je iemand tegen waar je echt een zwak voor hebt. Dan heb ik het niet eens over seksuele aantrekkingskracht. Iemand die dwars door je heen lijkt te kijken. Iemand die je begrijpt. Iemand die in ieder geval een poging doet om je te begrijpen. Ik had geluk. Ik kwam iemand tegen die zo is. Ik vertrouw haar. Ik durf mijn leven in haar handen te leggen.
Ze heeft iets mysterieus. Ze is zo gesloten als een dagboek met een groot slot er op. De sleutel heeft ze ingeslikt. Haar zwakke punten bestaan niet voor de buitenwereld. Die heeft ze weggestopt achter een grote muur van vriendelijkheid en een enorme bereidheid om anderen te helpen.
Ik vraag me wel eens af of zij ook een versie van zichzelf heeft bewaard om bij terecht te kunnen als iets haar raakt. Als er iets is waar ze ongelukkig van wordt. Want wie troost de trooster? Wie staat er klaar voor de vrouw die voor iedereen klaar staat? Wie sust de chaos in haar hoofd?

Met liefde,
Margriet

30-01-2010

In den beginne

Ik zit rustig mijn muziekbestanden door te bladeren op mijn computer als ineens mijn messenger open springt. "Margriet, schrijf je weer eens een column?". Het is Cloike. Oprichtster van Pinkwoman en mijn bazin. De afgelopen maanden waren hectisch. Voor mijn studie volgde ik het blok "Nieuwsverslag" en daarvoor moest ik regelmatig een heleboel uren vrije tijd inleveren. "Wordt aan gewerkt", typ ik terug met het schaamrood op mijn kaken.

Ik leerde Cloike kennen bij een uitzending van Mooi! weer de Leeuw. We waren beide aanwezig als date voor een meisje dat naar Australié zou vertrekken. Het zusje van de reizigster in spé had stille hoop dat als zij een vriendin zou hebben in Nederland, ze niet zou reizen. De reizigster vond die dag geen zielsverwant. Ik had meer geluk. Cloike en ik konden het goed met elkaar vinden en ze strikte me om columns te schrijven voor haar website. Zo gezegd zo gedaan.

Gaandeweg ontstonden er steeds ideeën voor leuke gayparty's, maar uiteindelijk was er geen tijd meer voor om alles te realiseren. Helaas. We hebben beide drukke leventjes en wonen zo'n 200 kilometer van elkaar af. Sterker nog, sinds Paul de Leeuw hebben we elkaar niet meer in real life gezien. Anyway. Ik durf zeker te zeggen dat onze plannen zo leuk zijn dat we ze echt een keer uit moeten voeren. Daarom heb ik nu mijn zinnen gezet op een feestje in Utrecht. Wat voor snode plannen Cloike en ik hebben zullen jullie merken als we het voor elkaar krijgen om het feestje te plannen. Tot die tijd hoop ik jullie weer van dienst te kunnen zijn met mijn columns.

Vergeef me voor mijn lange afwezigheid. Aan al mijn fans (alle twee) bied ik mijn oprechte excuses aan! Ik zal jullie dit jaar in ieder geval maandelijks proberen te voeden met een nieuwe column. En als ik tussendoor nog wat hersenspinsels heb zal ik ze ook op de website deponeren.
The bitch is back!

x Margriet

18-11-2009

Schoolfeest

Eens in de 5 jaar is het feest in het dorp waar mijn ouders wonen. Schoolfeest Yde-De Punt. De bedoeling is dat alle straten versierd worden en dat er praalwagens gebouwd worden. De werkelijke reden dat er zo fanatiek geklust wordt is de hoeveelheid gezelligheid en bier die er bij komt kijken. Nergens wordt zo veel drank genuttigd als in Yde, de weken voor het schoolfeest.

In de schuur van mijn vader worden drie wagens gebouwd. Halloween van groep 8, Gala van groep 4&6 en Volendam van de Fam. Korsakov. Die laatste is het leukste. Elk Schoolfeestjaar is er namelijk een groep zigeuners. Dat is de oudere jeugd van het dorp. De club van 5 jaar geleden noemde die groep zigeuners ‘De fam. Korsakov’ en dat zijn ze gebleven. Als er in het dorp een wedstrijd georganiseerd zou worden voor het nuttigen van de meeste alcoholische drankjes, dan zouden zij winnen. Ik moet zeggen dat ik me ook schuldig maak aan die praktijken. Het is natuurlijk hartstikke gezellig met de jongens. Er hangen drie kalenders met naakte vrouwen in hun kantinetje en daar kunnen we, na genoeg biertjes, prima over filosoferen. Dat doen we ook zonder drank maar dan heet het ‘Slap lullen’ en dat kan iedereen.

Een van de heren was zo dronken dat ze alles met hem konden doen. De arme jongen is wel twintig keer de mesthoop bij de stallen ingesmeten. En niet gewoon er in gesmeten, want dat is te makkelijk. Nee, hij is op de meest uiteenlopende manieren er in gelanceerd. De mooiste actie kwam om een uur of 11 ‘s avonds. Ze hebben hem op een ladder laten klimmen zodat hij daar vanaf kon springen. De arme jongen, dronken als hij was, bleef met zijn schoen ergens achter haken en zo tuimelde hij head first de mesthoop in. Die heeft niet alleen een kater, maar ook nog spierpijn en ik vrees dat hij ook niet meer zo lekker ruikt. Zaterdag avond is het grote feest in de feesttent van Yde. Het feest met de hoofdvraag: “Wie gaat er vreemd en met wie? “ Hij gaat met haar, zij gaat met hem, hij gaat met hem, hé dat wisten we nog niet. Dat soort situaties. Gewoon, gezellig. Helaas nooit ‘Zij gaat met haar’. Zal ik daar dit jaar verandering in gaan brengen? Ik hou jullie op de hoogte.

Hartelijk feestweek.

Liefs,
Margriet

01-05-2009

Treintrauma

‘Is dit de trein naar Leeuwarden?’. Een vies, vette vrouw met paarse trui die zelfs in de jaren 60 al uit de mode zou zijn geweest staat in de deuropening van de stiltecoupé. Haar eerste poging om de vraag te stellen leek al op de roep van een edelhert in behoorlijke staat van opwinding. Haar tweede poging slaat werkelijk alles. Ze verplaatst haar ietwat voorovergebogen bovenlichaam nog iets naar voren en schreeuw: ‘Hallo! Is dit de trein naar Leeuwarden?’ Een vrouw die er uit ziet alsof ze net uit een modeblaadje is gestapt kijkt op van haar krantje en mompelt geïrriteerd iets wat op ‘ja’ lijkt. De vrouw waggelt naar binnen. Ze ploft haar enorme lichaam neer op het bankje tegenover mij.

Naast haar zit een vrouw, laten we haar Karin noemen, die duidelijk niet blij is met de plaatskeuze van Walrus. Karin’s zitruimte wordt ineens gehalveerd. Als Wallie wederom haar mond opent om tegen Karin te praten ruik ik ineens iets waar het broodje wat ik vanochtend heb geconsumeerd spontaan vluchtpogingen van wil ondernemen. En dan het liefst weer terug naar buiten via de weg waar het een uur geleden door binnen gekomen is. De geur gaat alle grenzen van onaangenaam te buiten. Ook Karin worstelt tegen haar terugkomende ontbijt en probeert het gesprek te beëindigen door niks terug te zeggen en door te gaan met lezen van haar krantje.

Als Wallie dan probeert om met mij te praten zet ik mijn MP3 speler een paar tandjes harder en de hint wordt godzijdank begrepen. Ze sluit haar beerput! Toen Wallie net binnen kwam in de coupé viel mij al op dat haar neusgaten zo enorm zijn dat je, als je iets langer zou kijken, zou kunnen zien wat daar allemaal in rondzwerft. Nu ze niks te zeggen heeft zoekt ze een andere bezigheid en vanuit mijn ooghoek zie ik haar enorme vinger richting haar neus bewegen. De vinger verdwijnt in een neusgat en ik probeer snel mijn krantje uit mijn tas te pakken om die tussen ons in te plaatsen. Ik ben te laat. Ze haalt een enorme snottebel uit haar neus en speelt daar een tijdje mee tussen haar duim en wijsvinger. Ze bekijkt haar vangst van alle kanten en stopt het dan in haar mond. Ik grijp mijn tas, spring op en struikel bijna het tussenhalletje van de trein in. Mijn maag inclusief inhoud protesteren en ik weet zeker dat ik groen aanloop.

Een halve minuut later komt ook Karin in het halletje staan. Haar gezicht is zo wit dat het melk jaloers maakt. Even zoeken we steun aan de paal die in het midden van de ruimte staat en dan kijken we elkaar aan, tegelijk kijken we naar het verbouwereerde gezicht van Wallie die zich met veel moeite heeft omgedraaid in haar stoel. Karin en ik schieten in de lach en haasten ons dan naar de volgende coupé. Ver weg van Wallie.

De trein verminderd vaart. ‘Dames en heren het volgende station is station Amersfoort’ horen we door de intercom. Enkele minuten later verlaten een paar mensen de trein en worden hun lege plaatsen opgevuld door nieuwe reizigers. Dan, verschijnt er in de deuropening een extreem breed persoon. De lucht die de coupé vult maakt me misselijk. Ik voel mijn nekharen overeind springen als de gedaante roept: ‘Is dit de trein naar Leeuwarden?’

Liefs,
Margriet

31-03-2009

De mini

Ja, ik moet het toegeven. Ik ben om! Sterker nog… ik heb er ook eentje aangeschaft. Een netbook. Zo’n mini laptop. Zo’n laptop to go. Handig voor onderweg en voor als je een lange accuduur nodig hebt. Op dit moment heb ik hem voor het eerst echt in gebruik met wat typewerk en ik moet zeggen dat dat kleine toetsenbordje niet onwerkbaar is. Ja, het is even zoeken naar de juiste vingerpositie en vooral de juiste knopjes maar dat laatste heb je ook bij vrouwen. Even zoeken naar de juiste knopjes en daarna is het allemaal een eitje.

Bij deze moet ik toegeven dat ik alles wat klein is toch wel heel erg te gek vind. De Mini (als in het kekke autootje. Wel de nieuwste uitgave) de mini laptop, jonge dieren, kleine vrouwen, etc, etc. En waarom? Tot op heden heb ik het antwoord op die vraag nog niet gevonden. Ik vermoed dat dat zo gekomen is sinds alles groot moet zijn. Grote auto’s, grote beeldschermen, grote dieren, super lange vrouwen. En dan nog maar te zwijgen over huizen. Alles moet tegenwoordig steeds groter, en strakker en beter. Maar echt, geef mij maar klein. Handzaam, licht en knus. Ideaal! Groot is ook vaak zo onhandig. Je hebt veel om te poetsen en als je grote mensen of dieren hebt zijn het vaak van die slungels. Van die wezens die zich omdraaien en het in die draai weten te presteren om met hun lange ledematen al het breekbare in de buurt in 1 zwaai op de grond te slingeren. Ik ben zelf ook aardig lang. 1.72m. En aardig slank. Een soort van uitgerekte trekdrop. En ik ben ook zo’n slungel. Ik heb lange vingers dus als ik iemand sla (iets wat ik niet snel doe) dan heeft diegene striemen op zijn lichaam staan. Ik heb ook lange tenen, maar daar hebben we het niet over!!!

Wat ook vervelend is aan lang zijn is dat je kleding niet kan verlengen. Wel inkorten. Dus wat voor een normaal mens een maat 34/36 shirtje is die net over de rand van je broek valt, is voor mij een navel truitje. Klein maar fijn. Van mij mogen er wel een paar centimeters af. Maar aan de andere kant, verschil moet er zijn. En wie is er nou helemaal tevreden met zijn/haar lengte (vrouwen gek genoeg minder vaak dan mannen)

Ik denk dat ik beter kan compenseren. Ik ben nu begonnen met een mini laptop. Straks misschien een mini auto. En misschien, ooit, een kleine vrouw. 1,65 of zoiets. (Ik ben weer vrijgezel. Dit was geen hint!)

Hartelijk mini!

Liefs,
Margriet

23-02-2009

Heiße Liebe

Daar sta je dan. Tussen acht andere skiwi's boven aan een rode piste. Dit is mijn zesde ski-vakantie en ik heb besloten om toch drie halve dagen les te nemen. Gewoon om mijn techniek bij te schaven want op zich kan ik goed genoeg skiën om zonder onbedoelde ratslagen en vlieglessen van een rode piste af te komen. Mijn skileraar, Roland, is niet het type skileraar waar menig hetero vrouw speciaal haar make-up voor zal bijwerken of net die extra knoop van het vest voor open zal doen. Hij is een hele lieve, gepensioneerde elektricien en absoluut geen jonge god op ski's. Heel goed, want nu is de ski-klas waar ik inzit tenminste wel gefocust op het skiën en niet op “of hij net zag hoe fantastisch dat bochtje naar rechts er uit zag en dat je haar daarbij zo mooi achter je aan wapperde alsof je in een Oostenrijkse roman speelde.” Dat soort vrouwen wekken bij mij nou eenmaal een hoop agressie op. Ik weet niet waarom, maar ze doen het!

Zo'n les, is niet alleen handig als opfriscursus. Soms zitten er ook onwijs leuke mensen in je groepje! Maar helaas, bij mij waren ze allemaal getrouwd en te oud. Eentje was stiekem wel erg leuk en ik was zo blij als een kind toen ik met haar mocht skiën. Kleine kanttekening daarbij is wel dat haar man, schoonvader en neefje ook mee gingen maar he! What the fuck, ik ging wel met haar mee skiën. Verder is er gedurende de hele wintersport niet 1 leuke, bereikbare vrouw op mijn pad gekomen. Het is ook zo moeilijk om te zien wat voor vlees je in de kuip hebt met die enorme ski-kleding. Het kleed wel lekker af maar om nou dwars door een muts, sjaal, shirt, trui, winterjas, skibroek, sport BH en thermische onderbroek heen te kijken om te zien wat voor iemand zich er achter verstopt, dat lukt je nooit! Feit: score eindigde op 0. Wat bij alle overige vakanties trouwens ook altijd zo is.

Liefdeloze vakanties. Zucht. Geen chocolade of schnaps kan daar tegenop op het leed te verzachten. Alleen in de sneeuw. Eenzaam bij de kerstboom. Wat een ellende. WAT EEN ELLENDE!

Wat een gelul ook eigenlijk. Ik sta verdorie met mijn luie reet boven aan een rode piste en ik kan zonder kleerscheuren beneden komen en het kost me allemaal geen fuck! We vieren dit jaar geen kerst en ook geen sinterklaas dus de wintersport is me cadeau gedaan! Zeikerd! Met je 'vakantieliefde'.

De laatste dag van de vakantie is aangebroken. De laatste avond bestel ik een typisch Oostenrijks wild gerecht (Da's met hert. Erg zielig, smaakt meesterlijk!). De hele dag waan ik me in het Oostenrijkse sprookjes landschap. 's Avonds bevinden we ons in een typisch Oostenrijk restaurant met de Oostenrijkse serveersters die ons in een pikant Dirndl jurkje(google maar na, zo heten die dingen) het eten serveren. Wauw.

Eenmaal rond gegeten en nog half dromerig naar de decolleté van een hele leuke serveerster starend, besluit ik nog voor een nagerecht te gaan. De vakantie was geweldig, de sneeuw was top en om het gat der liefde een beetje op te vullen sluit ik de avond af met een ijs-coupe van vanille ijs met warme frambozen in saus. De Heiße Liebe.

Liefs,
Margriet

29-12-2008

Uit de running

Mag ik dat een rare zin vinden? Uit de running. Wanneer ben je eigenlijk in de running? Of overspannen. OVER-spannen. Alsof je een elastiek bent die iets te hard is uitgerekt. Als je die dan weer los laat ziet hij er uitgerekt en misvormt uit. Nou ken ik mensen die overspannen zijn maar daar is absoluut de rek nog niet uit.

Of een burn-out. Een burn-out! Wat oor voorstelling moet je je daar bij maken? Nu ik de film “Fantastic four” heb gezien schiet me gelijk die man te binnen die zichzelf in vlammen kan zetten. Dat lijkt me nogal onwerkelijk.

Al die termen, en nog meer van dat soort benamingen voor mensen die het leven niet meer zo rooskleurig inzien of zo hard hebben gewerkt dat alle alarm-lichten en sirenes in het lichaam aan springen... Ze kwamen ineens wel heel erg dicht bij mij.

Ik vind het meestal zo'n gezeik! Overspannen..Overwerkt..Oh oh het leven! Dan denk ik vaak “bek houden, leven is leuk en van je hela hola houdt de moed er in!” Maar verdomd wat pakte dat toch anders uit.

Nou is ziek zijn op zich niet zo verkeerd. Alles wordt geserveerd, je favoriete Dvd's die je normaal niet af mag spelen omdat de rest van het huis ze niet uit kan staan mogen ineens weer gespeeld worden en er wordt gegeten wat jij lekker vind. Toen ik eenmaal een paar dagen ziek thuis was en er geen verbetering in kwam was dat alleen snel afgelopen. Damn it, moet je toch alles weer zelf gaan doen. Was het maar een verkoudheid, of een griepje. Misschien een heel klein beetje migraine, maar neeeee. Overspannen, burn-out, depressie. Flikker alles maar op een hoop, meng het even flink door elkaar en plak het op mijn voorhoofd. Dit heb je, dit blijft ook wel een tijdje zo en het enige wat je kan doen is een goede psycholoog zoeken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik met tegenzin naar de psycholoog. Eenmaal daar bleek het toch wel een verdomd mooie vrouw te zijn. Jaar of 27 en een mooi figuur. Vanaf nu stribbel ik dus niet meer tegen om daar heen te gaan. En nu ik weer wat tijd heb om mijn leven weer op de rails te zetten gaat het ook steeds beter. Ik krijg weer wat inspiratie voor mijn columns en denk weer vooruit.

Ik krijg de rek weer terug in mijn elastiek des levens. Ik brand weer op een normale temperatuur. Ik ben weer aardig in de running. En hoewel ik nog steeds op moet passen dat ik niet weer een terugslag krijg ben ik toch weer aardig bezig met beter worden dus vanaf nu kan je ook weer mijn columns verwachten.

Hartelijk back to work!
X Margriet

04-11-2008

Long live the pink woman!

Noem mij een gekkie, maar ik kan het niet aanzien! Zij die ooit bij mij was maar nu niet meer terwijl ik zo veel van haar hou zit bij de jongen op schoot waar ik net mee heb zitten praten. Het gesprek ging over haar en over hoe lastig ik het vond om haar te laten gaan. En nu, nu zit zij bij hem op schoot en ik zie hoe hij zijn handen over haar mooie rug beweegt. Ooit was dat van mij. Die tijd. Die permissie om dat te mogen doen was van mij. Niet van hem. Of van een andere man.

Ik ben dan wel een man in een vrouwenlichaam (met wel erg vrouwelijke trekjes af en toe) maar ik geef eerlijk toe, ik kan de mannelijke concurrentie niet aan. Niet dat ik nu zeg dat mannen o-zo-geweldig zijn maar toch, in onze “hetero is normaal” cultuur ben je als lesbienne toch die ene persoon achteraan bij de groepsfoto waarvan je later nog net jezelf herkent omdat 2 meter lange Karel rechts naast je stond. Behalve een pluk haar en twee blauwe ogen zie je jezelf niet terug.

Als ik een relatie met een vrouw zou hebben kunnen we trouwen (Hoera!) en zelfs kinderen krijgen is mogelijk! Alleen moet het kind wel geadopteerd worden door je partner terwijl je elkaar het ja-woord al hebt gegeven. Het is toch belachelijk? Als ongetrouwde hetero’s een kind krijgen is hij toch ook automatisch “de vader” terwijl zij het ook met de plaatselijke groenteboer heeft gedaan en dat kind dus waarschijnlijk van hem is? En niet van die flapdrol waar je uit medelijden maar bij blijft en natuurlijk omdat hij een gevulde bankrekening heeft (in deze tijden ook geen overbodige luxe).

Een man kan haar een “normaal” leven bieden. Huisje, boompje, beestje. Het oerinstinct van mannen is om hun vrouw te beschermen tegen het kwaad en dat zit er nu nog in. En dat zal ook altijd zo blijven. De hele coming-out, de onzekerheden, Bi of lesbisch, de problemen met het geloof, bladiebladiebla. Alles wat er bij homoseksualiteit komt kijken is ingewikkeld. Het kan ook lekker simpel. Neem een man.

Daar zit ze. Zijn vingertoppen strelen zachtjes haar lichaam. Verdomme wat doet dit pijn zeg!
Ze staat op en loopt bij hem vandaan. Ik haal weer adem en mijn hart komt vanuit mijn keel weer terug naar zijn oorspronkelijke positie.

Op een plek waar ik rustig na kon denken heb ik dat ook maar gelijk gedaan. Zijn we daar ook weer vanaf. Mijn conclusie: Al zou het nog zo makkelijk zijn om een man te hebben in plaats van een vrouw, ik zal nooit een man willen hebben. Al is het alleen al omdat de handen van mannen niet zo fijn en teder gemaakt zijn als die van een vrouw. A woman’s touch. Prrr. En natuurlijk omdat je, wanneer je een vrouw zoent, de volgende dag geen rood en gescrubt gezicht hebt omdat zij geen baard/snor kan laten staan.
Lang Leve de Lesbiennes!
X Margriet

05-10-2008

Youtube covers.

“ALS JE ME NOU GELOOOOFT, EN EINDELIJK ZEKER WEEEEET”. Mijn boxen piepen nog wat na en mijn trommelvliezen hebben het net begeven. Waarom wordt dit prachtige liedje van Claudia de Breij zo verschrikkelijk verneukt? Mensen vinden het blijkbaar leuk om covers van bekende en minder bekende artiesten na te spelen en dat dan op youtube te zetten. Waarom? Deze mensen hebben een platencontract gekregen en jij niet en dat heeft een reden! Brrr. Met angst en beven klik ik op nog zo’n zelfgemaakt filmpje. Dit keer verschijnt er een jongen in beeld die eerst een heel verhaal doet wie hij is en welk nummer hij gaat spelen. Na een halve minuut heb ik het ook wel weer gehad met hem en klik op het volgende filmpje. Amanda Palmer speelt creep op haar ukelele. Kijk dit vind ik dan wel weer leuk. Een artiest die een nummer van een andere band speelt en daar zijn eigen draai aan geeft. Ze zit op straat met een groepje fans en haar ukelele danst onder haar vingers. Sowieso is een ukelele een fantastisch instrument. De 4-snarige mini gitaar produceert bij het spelen van pop en rock liedjes zo’n verschrikkelijk vervelend geluid! Het is niet vals maar echt helder is het ook niet. Toen ik een aantal weken geleden door de muziekwinkel heen liep zag ik ze hangen. Net echt. Het vervelende was dat hij me leek te roepen. “Koop mij! Ik ben leuk want ik ben anders en niet iedereen heeft mij!!!” Op die koopkreet sprong mijn pinpas uit mijn portemonnee en trok mijn hand naar het pinapparaat. Vanaf dat moment was ik eigenaar van een Western gitaar, een Spaanse gitaar, een elektrische stratocaster EN een ukelele! Die gitaren had ik al. Dat scheelt weer als ik straks mijn bankafschrift krijg. Als je zelf ukelele speelt heb je niet door dat het zo verschrikkelijk irritant is. Nu heeft een vriendin van mij ook een ukelele gekocht en zij moet het nog leren. Ik krijg af en toe bijna zin om dat ding kapot te slaan! Maar goed, ik doe het zelf ook dus ik mag niet klagen. Ze leert trouwens snel dus eigenlijk moet ik trots op haar zijn.Al met al is een ukelele een leuk instrument maar ik speel toch liever gitaar. De liedjes van Claudia de Breij klinken nog niet eens zo verkeerd als ik ze speel op mijn elektrische scheurmonster. Ik denk dat ik mijn versie van ‘Sleur’ nog niet eens zo gek zou staan op youtube. Ik ga hem maar even uploaden.

Hartelijk cover!
Liefs,Margriet

11-9-2008

Girls, girls, girls.

Wat zou je beter kunnen doen? Je zelf van 17 hoog naar beneden storten? Of in een groep van 18 jarige "chicks" gaan zitten.

Vrouwen zijn gemeen. Ik geef toe, ik word helemaal gek als ik een mooie vrouw zie met een mooi figuur, maar mannen hebben qua karakter toch mijn voorkeur als het gaat om vriendschap. Vrouwen zijn zo snel geneigd om je helemaal tot aan de grond toe af te branden als je niet mee doet met de laatste mode of geen statement maakt met je kleding en/of make-up.

Ik doe zelf natuurlijk wel moeite om er toonbaar uit te zien maar ik weiger in de laatste mode te lopen. Simpelweg omdat ik er gewoon niet uit wil zien als een veredelde barbiepop. Nou ja, Barbie? Volgens mij heeft Barbie nog meer karakter en inhoudt dan al die wannabarbies die denken dat ze na hun 18e o zo volwassen zijn.

Mannen (Ken) zijn veel helderder en recht door zee. Als je een man beledigd kun je een klap voor je bek verwachten. Simpel. Actie-reactie. Ik scheld jou uit voor hoerenloper, jij geeft mij een ram op m’n smoel. “en nou bek houwe”. Interdinges, glashelderrrr. Als je een vrouw beledigd weet je nooit hoe je terug gepakt wordt, waar en wanneer. En vooral niet hoe lang. Ze kunnen ook nooit zelf een conflict oplossen. Dat moet altijd “met elkaar besproken worden”. BRAAK! Emancipatie m’n reet! Als vrouwen zo graag sterker en meer geaccepteerd willen worden dan moeten ze zich er ook maar eens naar gedragen. Hoe vaak kom je meidenclubjes tegen die je hatelijk en vol afschuw aankijken als je ze alleen al passeert. Alsof je hun gezichtsveld bederft. Als aanslag op kaas. Zo’n wittig, bijna schimmelig laagje. Zo’n randje wat je er best af kan snijden maar je eigenlijk het hele blok weg wil gooien. Volgens mij hebben ze dan zelf nooit door dat zij de rotte appel in de fruitschaal zijn. Die ene waar je altijd net in grijpt als je honger hebt. Dat je dan als reflex in de fruitmand graait en dan zo’n wijvenclubje tegen komt. Vies, plakkerig en bedorven. Bah.

Sorry dames, er zijn ook een heleboel leuke vrouwen met een mooi karakter. En een mooi lichaam. Maar de groep die ik hier net beschreven heb hoort gewoon zo’n column te krijgen. Ik kan me er dood aan ergeren. Waarschijnlijk net zo erg als Domenico Dolce zich zou ergeren aan Stefano Gabbana met een Tommy Hilfiger polo!

Ik sta op de 17e verdieping met mijn mannelijke huisgenoten. De zon schijnt zijn laatste zonnestralen over onze flat. Een van mijn huisgenoten werpt zijn lichaam tussen mij en de stralende gele bol. MANNEN! “He lummel! Je staat in mijn zon!” En prompt heb ik een knal voor m’n kop te pakken. “en nou bek houwe, wijf!”

Liefs,
Margriet

01-09-2008

Stereotypisch

Half luisterend naar mijn MP3 speler, half met mijn gedachten in mijn SMS loop ik door de gezellige straten van Utrecht. Half omdat zij ineens voor mijn neus stilstaan en half omdat ik echt niet op sta te letten knal ik bijna tegen twee college-tutjes aan. De reden dat ze ineens alle ankers uit gooien blijkt een grote, brede man in een wit hempje. Zijn armen staan vol kleurrijke creaties en de oorbellen blinken in de stralende zon. Ondanks dat de man nog zeker 200 meter van ons verwijderd is, is zijn verschijning voor deze twee handtas-miepen net zo schokkend als een metrobom. “o mijn god, zullen we maar een straatje omlopen, je weet maar nooit wat dit soort types van plan zijn!” Goed, ik geef toe dat hij er niet uit ziet als een schoothondje maar om hem nou te ontwijken… Het duo klaagstra loopt zo’n stennis te schoppen dat niet alleen ons wandellende kunstwerk naar de twee kijkt maar ook de halve oude gracht opkijkt van zijn blowende bezigheden.

Het is wel weer typisch Hollands om gelijk een vooroordeel te hebben over mensen met kleurrijke versieringen. Bij elke groep hebben we wel een beeld. Nu kun je dit als lezer(es) wel ontkennen, maar ik durf te wedden dat iedereen wel een beeld heeft bij DE homo, DE Kakker, DE Rotterdammer, DE Boer… Van iedereen heb je wel een beeld in uiterlijk maar ook in karakter. Ik vind het dan altijd heerlijk als iemand die stereotypes totaal uit verband trekt. In dit geval was onze tattoo-sjonnie mijn held. De inmiddels zwaar aandacht trekkende meiden lopen door alle stress en spanning tegen een fietser op. Die maakt een slinger en valt heel hard met haar gezicht op de stenen. Het bloed drupt op haar prachtig gestreken blouseje die net iets te ver open staat. RRRR. De achterlijke wijven kijken haar aan en rennen lachend weg. Peter (ik weet dat hij zo heet want het stond groot op de achterkant van zijn shirt), walking art, grijpt uit zijn zak een pakje zakdoekjes en drukt het snel tegen het gapende gat wat in haar kin zit. “Kom” zegt hij met de meest lieve maar toch mannelijke stem die ik ooit gehoord heb, “ik werk hier om de hoek en daar hebben ze een hele goede EHBO.” Terwijl ik toekijk hoe een vriend van Peter de fiets van het meisje aan een lantaarn paal vast zet, loopt zij met hem naar de tattoo&piercing shop. Verassend. Van de twee giebelmutsjes hebben we niks meer gezien. We, de minstens twintig niets doende toeschouwers. Peter heeft mijn dag gemaakt. En dan dat meisje wat viel. Wow. He ik kan ook maar amper aan andere dingen denken als het om vrouwen gaat. Wat ben ik toch ook een typische pot!
Liefs,
Margriet

17-08-2008

De kringen
Je kent ze wel, de mensen van de kringen. De “o nee dat komt in onze kringen niet voor” mensen. Die mensen waarvoor je eigenlijk altijd te min bent. Ik heb daar zo’n hekel aan! En gek genoeg is het ook altijd zo dat iedereen het in dit geval met me eens is. En toch heeft bijna iedereen de irritante gewoonte om bij een gesprek over goed of slecht gedrag die ellendige kringen weer in de groep te gooien.

Kringen, het hele woord klinkt zo negatief! Terwijl het juist zo über-positief bedoeld is. Bij kringen denk ik altijd aan die kringen onder je ogen na een nachtje te ver te hebben doorgezakt met veel te veel drank. Dat spiegelbeeld met die kringen onder je ogen. Verschrikkelijk. Of kringen in enkelvoud. Kring. De kring op de basisschool. Dat je op je veel te harde houten stoeltje in zo’n kring zat om vol enthousiasme te vertellen dat je vannacht een tand was verloren (vroeger was dat nog omdat je wisselde. Niet omdat hij er uit geslagen was.) en dat de hele klas na jouw 5 minuten durend verslag zat te kijken alsof ze net twee uur lang naar een verrottingsproces hadden zitten kijken. Saai!

Kringen. BAH.

Vorige week stonden er twee vrouwen bij me in de winkel. Keurige dames. Beide keurig in de veel te dikke lagen make-up en veel te glad gestreken mantelpakjes. Ze stonden de hele tijd geheimzinnig naar elkaar te kijken alsof ze iets voor me verborgen wat ik wel eens te weten zou willen komen. Na 10 minuten liet de minst tuttige van de twee barbiepoppen hun geheim per ongeluk vallen. Ze begon over hun zoon. Mijn verraste blik moet boekdelen gesproken hebben. Dwars door hun dikke lagen poeder zag je de perfect gepoetste huidjes rood aanlopen. Snel maakte ik een subtiele opmerking over zoon lief en langzaam maar zeker kwamen zowel de kleur en de glimlach op hun gezichtjes terug. Ik heb ze nog voor duizend euro computer accessoires verkocht terwijl we het over relaties en kinderen hadden. Dat lukt me normaal NOOIT! Het schept toch een band. Acceptatie.
Want ach, dat hele lesbisch zijn. Het komt zelfs in de beste kringen voor.
Liefs,
Margriet

04-08-2008

Hartelijk verjaardag
Normale mensen vinden het één van de leukste dagen van hun leven. De verjaardag. Woensdag 6 augustus wordt ik 21! Ik vind dat eng! 21 man! Dan schijn je volwassen te worden. Hoe moet ik me dat voorstellen. Dat ik woensdag opsta (om half acht want ik moet werken) en dat ik dan voor de spiegel sta, en dat ik dan bijna “mevrouw” tegen mezelf ga zeggen? HELP! Ik vond het al verschrikkelijk dat ik 2 jaar geleden door een meisje van een jaar of 14 werd aangesproken met “mevrouw” maar nu bereik ik ook nog eens de mevrouwen leeftijd. Moet ik me nu als dame gaan gedragen? Van del tot dame? Ik ben geen meisje! En al helemaal geen vrouw. Ik schijn meer testosteron te hebben dan mijn huisgenoot, ik ben erger dan de gemiddelde bouwvakker en onvrouwelijk direct. Ik heb verstand van computers en auto’s, ben gek op vechtfilms en keiharde rockmuziek. BIER EN TIETEN! LA LA LA LA LA! Ik wil niet, ik kan het niet. Ik wil nog normaal op mijn gitaar kunnen scheuren. Met mijn auto door de modder kunnen crossen. Ik wil, ik wil gewoon nog even mezelf zijn!

Daar sta je dan. Voor de spiegel in je nu nog 20 jaar oude lichaam. Nog een week en dan ben je echt volwassen. Ik trek mijn veel te korte en ordinaire jurkje aan. Het verbaast me dat die me nu wel lijkt te staan. Vroeger had ik ook echt het figuur van een jongetje. Geen heupen, geen kont en om over mijn borsten nog maar te zwijgen. Als ik mijn lichaam nu in zo’n jurkje zien moet ik toch eerlijk bekennen dat daar inderdaad een vrouw in de spiegel staat. Ik heb heupen, ik zie een kont en verdomd daar aan de voorkant lijkt ook nog iets te zitten wat meer rondingen heeft dan vroeger.

Ik geef toe. Ik zie er nu best vrouwelijk uit. Misschien moet ik me er maar gewoon bij neerleggen. Ik wordt 21. Echt een vrouw. Geen meisje maar een vrouw. Geen man/wijf maar een echte vrouw. Maar diep van binnen bewaar ik toch dat jongetje. Die ene met verstand van computers en mooie vrouwen. Die ene die toch wel make-up op doet, hakken draagt en jurkjes. Een flesje rosé in de rode avondzon. Romantisch etentje bij kaarslicht.

Wat ben ik ook eigenlijk een wijf.
Hartelijk verjaardag!
Liefs,
Margriet

21-07-2008

Vakantieliefde
Zon, zee, strand en een vakantieliefde. Heerlijk die zomer als je de bovengenoemde factoren voor een geslaagde zomervakantie tot je beschikking hebt.

Zon. Die kunnen we in ons koude kikkerlandje wel vergeten. Dan heb ik het in dit geval over de Spaanse, Australische of Amerikaanse variant. Of een ander soort zon die je bij de eerste zonnestralen al omhelst met een licht tintje.
Zee. De dag dat Utrecht aan zee ligt ja dan kan ik ook in mijn woonplaats van de zee genieten.
Strand. Again. Ik de hele vakantie in Utrecht dus no beach for me.

En dan de vakantieliefde. Die ligt nu heerlijk op het strand onder de Amerikaanse zon bruin te bakken (als ze terug komt zijn we echt duo-penotti). Eigenlijk is ze ook niet mijn vakantieliefde. Ze is mijn theaterliefde (Daar hebben we elkaar ontmoet) Ik moet haar gewoon de hele vakantie missen. Eigenlijk is ze dus mijn alles-behalve-vakantieliefde (even een ‘kijk eens hoe zielig ik ben nu ze zes weken in het buitenland zit’ momentje :-D )

Vakantieliefdes zijn ook eigenlijk best verneukeratief. Kijk in de vakantie is iedereen slank en afgetraind en bikini-proof en zo af en toe blijft er eens een vakantieliefde langer plakken dan alleen de vakantieperiode. Dan heb je nog zo’n heerlijk zwoele nazomer. Die tijd wanneer de zon bedenkt dat hij zijn laatste zonnige weken nog even in Nederland gaat doorbrengen. Zo’n zwoele nazomer avond met een rosé op het terras met van die sfeervolle fakkels in de tuin. O de heerlijk zachte, zwoele, liefdevolle troost van de nazomer. Goddelijk.

Maar dan! FEESTDAGEN! Feestdagen? Mogen ze nog zo genoemd worden? Vreetfestijn is een betere benaming. Als je als stel de ruzie over “wie neemt oma dit jaar en welke familie gaan we in vredesnaam lastigvallen? Die van jou of die van mij?” overleefd dan vind ik het al bikkels. Staande ovatie. Na het vreetfestijn en de ‘we gaan nog niet naar huis’ feestjes komt de allergrootste klap. De mijn-god-ik-heb-zo-veel-gegeten-dat-mijn-broek-niet-meer-dicht-past-nu-moeten-we-echt-gaan-lijnen periode. Dames, (en enkele heren) van lijnen worden jullie zo giftig! Dat een gifslang met zijn staart tussen z’n schubben er vandoor gaat.

Kijk in zo’n geval is een vakantieliefde een soort van hoofdgerecht met een rare nasmaak. Zo’n gerecht wat je nooit weer neemt. Nee neem dan de wintersport in het voorjaar. Dan heb je de eetfeestjes net gehad, en dan ga je je lichaam weer aftrainen door te skiën. Na zo’n heerlijke wintersport vakantie heb je dan ook nog eens een hele zomer om lekker samen op vakantie te gaan. Dus met de kerstdagen mag je je relatie toch wel behoorlijk serieus gaan nemen. Ideaal. Ik denk dat ik mijn wintersportvakantie maar vast ga boeken. Jetzt gehts los!

Liefs,
Margriet

12-07-2008
Rook verbod

Spannend! Wat gaat de reactie zijn van onze collega stappers? Als ik samen met Eleonoor door de straten van de gezellige stad Groningen hobbel staat het vol met rokers. Ze mogen de kroeg niet meer in. Nou is het op dit moment mooi weer dus kan je best even buiten staan maar o wat hoop ik dat het straks enorm hard gaat regenen.

Sorry lieve lezers die onder de categorie “ROKERS” vallen maar wat heb ik er een gruwelijke hekel aan! Nou ja niet zo zeer aan de mensen zelf (mijn vriendin rookt ook en mijn lieftallige collega’s en huisgenootjes steken er ook regelmatig één op…of meer) maar aan het roken zelf.

Op het moment dat iemand met mij in gesprek is over weet ik wat voor een onderwerp en tussen de regels door zegt mijn gesprekspartner “ik steek er zo ook nog even één op” dan is voor mij het gesprek al beëindigd. Helemaal een dooddoener is zo’n stinkstick als je net voor je gevoel hele goeie seks hebt gehad, je bent allebei helemaal kapot en je begint net de denken dat je toch langzaam begint te veranderen in een professional, en je vriendin grijpt dan gelijk zo’n mormel van tafel. Oké het toetje is altijd het lekkerst maar als de seks het hoofdgerecht is en de sigaret het dessert dan begin ik op één of andere manier te twijfelen aan mijn bed kwaliteiten.

Wat ik echt het aller ergste vind is dat er altijd zielig tegen de rokers moet worden gedaan op het moment dat ze niet mogen roken maar dat mensen die er last van hebben maar ergens anders moeten gaan staan als er gerookt wordt. Als je niet tegen de rook kan dan ga je maar niet naar de kroeg. Roken is een keuze maar als je er niet tegen kan dan heb je daar niks over te zeggen. Dit gaat me m’n kop kosten maar ik juich dat verbod van harte toe. Wat ik me trouwens ook altijd afvraag is waarom mensen gaan roken. Stoer is het absoluut niet dus dat vind ik geen goeie reden. Stress? Oké maar dan vind ik het zwak en vooral ook dom om stress te verjagen met een nicotine verslaving. Je moet de bron van de stress aanpakken, niet de stress zelf (o my wat een wijze woorden. Bah).

Als iemand mij een goede reden kan geven waarom er gerookt moet worden dan zal ik er nooit meer over zeuren. Tot die tijd ga ik in de rookvrije kroegen heerlijk feest staan vieren tot ik niet meer op mijn benen kan staan van de drank . Op dat hier niet meer gerookt mag worden!

Liefs,
Margriet

Mannenwereld

“He verassend een vrouw in de winkel!” Een echte meneer (je weet wel, zo’n type in pak en geld teveel) staat met een verrast gezicht naar me te kijken. Iets meer naar mijn cup 75B dan naar mijn gezicht maar toch is zijn uitdrukking vol ongeloof. Ik werk sinds een maand in een niet nader te noemen computerzaak in het hartje van Utrecht. Daar werken alleen maar mannen en volgens mij hebben mijn bazen bij de sollicitatie selecties gedacht “kom we nodigen een meisje uit, lachen”. En ik bleek nog opgewassen tegen de grote mannenwereld ook zeg! Nadat ik tijdens mijn sollicitatie gesprek al had verteld dat ik lesbisch was, of eigenlijk nog steeds wel ben, waren ze al redelijk overtuigd dat ze geen oilily-meisje in huis hadden gehaald. Binnen no time waren de jongens waarmee ik op de winkelvloer sta gewend aan “die vrouw met ballen en een grote bek” en zo werd het in week één al een echte kudde verkopend-testosteron.

Nee ik ben geen echt meisjesmeisje. Ik ben meer een tomboy in vrouwenkleding. Ik zie er tamelijk vrouwelijk uit en die lieve meisjesachtige buitenkant verhuld perfect de ruwe man in mij. Het leukste daaraan is dat de meeste mensen van mij niet verwachten dat ik vrouwen nafluit (Ja ik weet dat het ordinair en zwaar irritant is maar het is ZO leuk als je de reactie op het gezicht van je slachtoffer ziet als ze merkt dat er een vrouw naar haar fluit in plaats van een ruig behaarde bouwvakker) of dat ik at least samen met mijn collega’s achter de deuren van de winkel, vanaf de camerabeelden, vrouwen sta te bekijken om vervolgens te vechten om wie haar mag helpen. Meestal win ik.

Terwijl de meneer met zijn kin inmiddels op zijn knieën de winkel weer verlaat met een geplunderde portemonnee en een veel te dure notebook die ik hem verkocht heb (Al zou hij liever mijn cup mini mee naar huis nemen. Hij kon zijn ogen er echt niet van af houden!) zie ik de blikken van mijn collega ineens richting voordeur schieten. Lang blond haar, mooi figuur en een onwijs lieve lach. Ik geef mijn collega’s een knipoog en loop naar haar toe. “goedemiddag mevrouw, waar kan ik u mee van dienst zijn?”. Vol ongeloof kijkt ze me aan. Iets langer naar mijn 75B dan naar mijn gezicht. “he wat leuk, een vrouw in de winkel” zegt ze met haar ietwat hees maar charmant klinkende stem. O wat ben ik blij met mijn baan in deze mannenwereld!

Liefs,
Margriet

Kleuterlijk enthousiasme.

Je kent het wel, dat moment dat je als 5 jarige zeurkleuter je moeder bij d’r haren pakt en meesleurt in de rij voor het reuzenrad.
De rij is lang, en achter je staan ook alweer mensen en als je moeder de rij uit stapt begin jij haar aan haar armen toch mee te trekken. “MAMA kom nou het reuzenrad is echt LEUHEUK!”

Met knikkende knietjes en lichtelijk hoogtevrees stapt ze dan toch met jou het reuzenrad in om al het gezeik te voorkomen. Zo ging het ook een beetje tussen mij en mijn vriendin. “Schatje, we hebben nou al een maand kom nou eens uit die kahast!” Op die actie reageerde ze in eerste instantie net als mijn moeder 15 jaar geleden. *ZUCHT*.

Kijk ik ben een flapuit en neem (bijna) nooit een blad voor mijn veel te grote mond. Zo bleek op die bewuste voetbal avond bij de vriendenclub van mijn vriendin (wat een mond vol…”mijn vriendin”…dus vanaf nu noemen we haar gewoon M ). De ouders van M hebben een boot. Die boot ligt in een heel gezellig haventje in de buurt van Groningen. In die haven werd die avond voetbal gekeken en in het cafeetje waar het grote scherm stond opgesteld zag het oranje van de fans. Na een kwartier eerste helft hield ik het voetballen voor gezien en liep met ‘twee-en-een-half’ glas alcoholische kokos naar buiten (half glas in mijn handen, twee achter de kiezen). Daar zaten een paar mannen aan het bier en meteen komt die vraag “ heeee heb je al een vriendjuuuuh?” waarop ik natuurlijk direct antwoord met: “vriendjuuh? Nee man ik ben hartstikke lesbisscchh en ik hou van haar”(wijzend op M). Het koste me nog geen minuut om het onderwerp ‘voetbal’ de kast in te schoppen en mijn vriendin er uit. ME AND MY BIG *hik* MOUTH

Na een preek van M die ik meer dan verdiend had zijn we weer terug gegaan naar de inmiddels straalbezopen feestvreugde. Nederland had gewonnen, iedereen zoende elkaar en de glazen goudgele goddelijkheid vloeiden rijkelijk. Omdat ik nou toch al haar kastdeur op een kiertje had gezet hebben we ‘ons’ de rest van de avond niet meer onder stoelen of banken geschoven. We mochten verliefd zijn en die vrijheid in combinatie met het toch wel redelijk opgeluchte gezicht van M (want iedereen had zeer positief gereageerd) bracht me weer terug naar de kermis.

Het reuzenrad is hoog en je bent wel nieuwsgierig naar dat uitzicht maar misschien valt het wel heel erg tegen. Je stapt toch met angst en beven in omdat je 5 jarige krijskleuter zo graag wil en je overwint liever je angsten dan de dodelijke blikken van de mensen die om je heen staan. Eenmaal boven lijkt de wereld toch niet zo hard als je het in eerste instantie dacht te gaan zien en als je na een kort en moeiteloos ritje weer met beide benen op de grond staat is het net als uit de kast komen. Je hebt er al die tijd tegenop gezien maar nu je er eenmaal staat is er niets lekkerder dan dat gevoel van overwinning.

Liefs,
Margriet.